Maksimum meteorów z roju Lirydów - 21/22 kwietnia 2012
Już jutro czeka nas kolejne niezwykle istotne wydarzenie. Na nocnym niebie będziemy mogli obserwować jeden z najstarszych rojów meteorów, który wśród miłośników astronomii znany jest z nazwy - Lirydy. Teoretycznie jedynym warunkiem jaki musi zostać spełniony, by obserwacje przyniosły pozytywny rezultat jest pogoda. Czy jednak niebo będzie pozba...
207 artykuły • Pokaż wszystkie
Pasja, czy zarabianie?
56 Postów • dobsonme
Teleskop oddam
41 Postów • Muchozol
Wg mnie interesujące
3 Postów • Muchozol
Nexstar 6 GoTo. Moja przygoda
4 Postów • Dark77
Trójmiasto również!
532 Postów • prestoneq
Wenus - 2012
99 Postów • riklaunim
Obserwatorium - dziennik budowy by Jesion
Zobacz więcej
217 Postów • perm
Astro bazy czyli nowy pomysł popularyzacji nauki.
1 Komentarzy • śpioch
Doniesienie "pewne na 99.9%" o nowej cząstce elementarnej
1 Komentarzy • śpioch
Koniunkcja Jowisza i Wenus
1 Komentarzy • śpioch
Messier 106
1 Komentarzy • śpioch
Za plutonem jest olbrzymia planeta.
0 Komentarzy • Tomasz L. Czarnecki
uzupełnij treść wiadomości
zamknij x
733°
Astronomowie spod sztandarów Caltechu ogłosili odkrycie swoim "małym" (1,2m) teleskopem nowego rodzaju supernowych. Jutro, w czasopiśmie Nature, zostaną opublikowane wyniki badań nad nową klasą supernowych. Jak na razie naukowcy zaobserwowali jedynie 4 nietypowe, niebieskie supernowe. Dodatkowo, udało się sklasyfikować dwie wcześniejsze obserwacje, supernową SCP 06F6 i 2005ap jako przedstawicieli, nowej, właśnie klasyfikowanej grupy. Oba wspomniane, wcześniejsze przypadki wykazały bardzo dziwne widmo jak na supernową i niezwykłą "moc" eksplozji, dochodzącą do 10-krotnej siły "zwykłej" supernowej. Naukowcy używając teleskopów PTF (Palomar Transient Factory), zdołali zarejestrować 4 kolejne przypadki nietypowych, "niebieskich" supernowych i uchwycić ich widma.
Niestety, analizy poza powiązaniem ze sobą wszystkich przypadków i zasugerowaniem, że mamy doczynienia z całkowicie nową klasa obiektów, nie wyjaśniają całkowicie mechanizmów powstawania tych niezwykle energetycznych tworów. Jedna z pierwszych roboczych teorii mówi o tym, że niezwykła emisja rejestrowana przy tej klasie supernowych może pochodzić z interakcji między magnetarem powstałym z samej eksplozji, a materią wyrzuconą w okoliczną przestrzeń przez rozpadająca się gwiazdę u schyłku życia. Druga z teorii wspomina o śmierci supermasywnej gwiazdy o masie w przedziale 90-130 mas Słońca (czyli okolice górnych granic masy jakie w ogóle mogą być osiągnięte przez gwiazdę), która w trakcie eksplozji również wchod... zobacz więcej
Niestety, analizy poza powiązaniem ze sobą wszystkich przypadków i zasugerowaniem, że mamy doczynienia z całkowicie nową klasa obiektów, nie wyjaśniają całkowicie mechanizmów powstawania tych niezwykle energetycznych tworów. Jedna z pierwszych roboczych teorii mówi o tym, że niezwykła emisja rejestrowana przy tej klasie supernowych może pochodzić z interakcji między magnetarem powstałym z samej eksplozji, a materią wyrzuconą w okoliczną przestrzeń przez rozpadająca się gwiazdę u schyłku życia. Druga z teorii wspomina o śmierci supermasywnej gwiazdy o masie w przedziale 90-130 mas Słońca (czyli okolice górnych granic masy jakie w ogóle mogą być osiągnięte przez gwiazdę), która w trakcie eksplozji również wchod... zobacz więcej
726°
Dostarczone przez wahadłowiec Endeavour urządzenie zostało już uruchomione na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Wart 2 miliardy dolarów detektor, który waży siedem ton, zużywa 2400 W mocy ale potrafi doprawdy wiele! Odczytuje - dla przelatującej cząstki - jednocześnie masę, prędkość, rodzaj i ładunek elektryczny. Pozwoli bardziej jednoznacznie (niż dotychczasowe próbniki) stwierdzić, że upolowano ciemną materię, antymaterię lub dziwną - na Ziemi - kombinację kwarków. Jednym z ważnych elementów jest magnes trwały. Ponadto jest tam wiele wyrafinowanych (i drogich) układów. Warstwy polimeru błyskają gdy przelatuje przez nie obiekt wpadający lub opuszczający badaną przestrzeń.
1411°
Wydawało by się, że na to pytanie znamy już odpowiedź. Są bardzo dobrze udokumentowane mechanizmy opisujące siarkowy wulkanizm Io. Zacząć wypadało by od tego, że księżyc ten wywołał pierwszy opad szczęk u naukowców już za czasów misji Voyagerów z przełomu lat '70-80 (o mało do tych wypraw nie doszło po cięciach w NASA wywołanych astronomicznymi sumami wydanymi na program Apollo). Co takiego zobaczyły kamery sond Voyager? Zobaczyły pierwsze czynne wulkany w Układzie Słonecznym ulokowane poza naszą mamuśką Ziemią. Co więcej, odkryte wulkany okazały się też nieziemskimi tytanami mocy, wypluwającymi materię na ponad 400km ponad powierzchnię tego sporego całkiem księżyca.
Dosyć szybko pojawiła się i została uznana za prawdziwą teoria wyjaśniająca niezwykłą aktywność wulkaniczną Io. Za winowajcę wskazano silnie ruchy pływowe, wywoływane oddziaływaniami grawitacyjnymi Jowisza, które rozgrzewały wnętrze tego księżyca topiąc pokłady zgromadzonej tam siarki. Uznano, że glob ten składa się ze stałego, skalnego jądra ze sporą domieszką żelaza, grubego płaszcza płynnej siarki i cienkiej skorupy.
Jednak nie wszystkim naukowcom, nie wszystko pasowało w przyjętym, zgrabnym opisie wnętrza Io. Wulkanów było trochę za dużo. Doliczono się ich ponad czterystu. Pojawił się jednak pomysł który i to wyjaśnił. Widocznie nie tylko Jowisz "urabiał" Io ale i jego bracia i siostry na orbitach gazowego giganta, Europa , Ganimedes i Kallisto pomagały upstrzyć go siarkowymi plamami ... zobacz więcej
Dosyć szybko pojawiła się i została uznana za prawdziwą teoria wyjaśniająca niezwykłą aktywność wulkaniczną Io. Za winowajcę wskazano silnie ruchy pływowe, wywoływane oddziaływaniami grawitacyjnymi Jowisza, które rozgrzewały wnętrze tego księżyca topiąc pokłady zgromadzonej tam siarki. Uznano, że glob ten składa się ze stałego, skalnego jądra ze sporą domieszką żelaza, grubego płaszcza płynnej siarki i cienkiej skorupy.
Jednak nie wszystkim naukowcom, nie wszystko pasowało w przyjętym, zgrabnym opisie wnętrza Io. Wulkanów było trochę za dużo. Doliczono się ich ponad czterystu. Pojawił się jednak pomysł który i to wyjaśnił. Widocznie nie tylko Jowisz "urabiał" Io ale i jego bracia i siostry na orbitach gazowego giganta, Europa , Ganimedes i Kallisto pomagały upstrzyć go siarkowymi plamami ... zobacz więcej
•
Ekologu, wchodzimy na wujka googla, wbijamy coś w stylu "Jovian radiation" i mamy jakieś 250 tysi trafień. Poczytaj te z pierwszej strony wyników.
-
•
Mieliście rację. Ale można prościej. Wikipedia.org/Polska wpisujemy "Io" i okazuje się, że te pola magnetyczne to wyczyniją tam przediwną MASAKRĘ - warto poczytać - po polsku :P Czy statek kosmiczny to klatka Faradaya - chroni ?
Mieliście rację. Ale można prościej. Wikipedia.org/Polska wpisujemy "Io" i okazuje się, że te pola magnetyczne to wyczyniją tam przediwną MASAKRĘ - warto poczytać - po polsku :P Czy statek... Zobacz więcej
-
1262°
Wyniki pomiarów wykonanych przez satelitę Gravity Probe B potwierdzają zniekształcenie czasoprzestrzeni wokół Ziemi przewidziane przez ogólną teorię względności Einsteina (OTW).
Do przeprowadzenia eksperymentu na satelicie GP-B umieszczono 4 żyroskopy o niezwykłej dokładności pomiaru. Mowa jest tu wręcz o najdoskonalszych sferach kiedykolwiek wykonanych przez człowieka. (po ludzku chodzi o 4 kulki kwarcu o średnicy 1,5 cala, tyle że dokładność ich wykonania mieści się w granicy - uwaga - 40 warstw atomowych) . Osie wirowania żyroskopów zostały skierowane ku jednej z gwiazd jako stałego punktu odniesienia. Teoretycznie, tak dokładne żyroskopy winny być niezależnie od ruchu satelity orbitującej wokół Ziemi zawsze skierowane dokładnie na gwiazdę ustawioną na początku. Jednak GP-B orbitując wokół Ziemi operował w zniekształconej czasoprzestrzeni. Dryf żyroskopów został zmierzony i pozwoliło to na dosyć dokładne wymodelowanie zakrzywienia czasoprzestrzeni wywołanego przez Ziemię.
"We measured a geodetic precession of 6.600 plus or minus 0.017 arcseconds and a frame dragging effect of 0.039 plus or minus 0.007 arcseconds,"
Image credit: Overduin Pancho Eekels / Bob Kahn James - .stanford.edu
520°
W 1969 roku na pustynie Meksyku spadł grad odłamków meteorytu Allende. To był całkiem spory chondryt węglowy, który niestety nie za dobrze zniósł zetknięcie z ziemską atmosferą. Wygląda na to, że poza całą masą pierwotnego gruzu, który powstał we wczesnych stadiach formowania się naszego układu planetarnego, przyniósł też naukowcom z MIT bardzo cenną wiedzę. Najnowsze badania meteorytu mogą dosyć głęboko zmienić naszą wiedzę o budowie planetoid, pochodzeniu wody na Ziemi i... szansach na odnalezienie żywych planet w przyszłości.
Obecne poglądy o mechanizmach które doprowadziły do uformowania się systemu planet wokół Słońca mówią o powolnej akumulacji mniejszych obiektów w większe twory. Rosnące ciała osiągały w końcu spore rozmiary, a pierwiastki promieniotwórcze w nich zawarte ogrzewały całość na tyle, że wewnętrzne rejony zamieniały się w roztopione płynne rdzenie. Tu już docieramy do etapu gdzie cięższe pierwiastki, dzięki grawitacji, były w stanie wędrować w głąb obiektu poprzez płynne lub półpłynne środowisko, tworząc koncentryczne warstwy o różnym składzie. Oczywiście pojawiało się po chwili pole magnetyczne i dostawaliśmy zalążek młodej planety. Podobne poglądy dominowały w środowisku naukowym w stosunku do planetoid. Te zmrożone mini-światy były uważane za nosicieli całkowicie przetopionych w okresie młodości rdzeni. Wygląda na to, że to nie takie proste.
Naukowcy z MIT odnaleźli dowody na dosyć specyficzne namagnesowanie odnalezionych fragmen... zobacz więcej
Obecne poglądy o mechanizmach które doprowadziły do uformowania się systemu planet wokół Słońca mówią o powolnej akumulacji mniejszych obiektów w większe twory. Rosnące ciała osiągały w końcu spore rozmiary, a pierwiastki promieniotwórcze w nich zawarte ogrzewały całość na tyle, że wewnętrzne rejony zamieniały się w roztopione płynne rdzenie. Tu już docieramy do etapu gdzie cięższe pierwiastki, dzięki grawitacji, były w stanie wędrować w głąb obiektu poprzez płynne lub półpłynne środowisko, tworząc koncentryczne warstwy o różnym składzie. Oczywiście pojawiało się po chwili pole magnetyczne i dostawaliśmy zalążek młodej planety. Podobne poglądy dominowały w środowisku naukowym w stosunku do planetoid. Te zmrożone mini-światy były uważane za nosicieli całkowicie przetopionych w okresie młodości rdzeni. Wygląda na to, że to nie takie proste.
Naukowcy z MIT odnaleźli dowody na dosyć specyficzne namagnesowanie odnalezionych fragmen... zobacz więcej
•
czy dobrze rozumiem, że chodzi o to, że gdyby planetoida "przetopiła" zawsze swoje zewnętrze to lód zamienił by sie wodę lub parę i łatwiej (więcej) emigrował w kosmos (zamiast ostatecznie zailić Ziemię co zbierała te kamulce)? Jak tak to brawo Ci - znowu pokazałeś, że życie we Wszechświecie staje się coraz bardziej NIEUNIKNIONE ;)
czy dobrze rozumiem, że chodzi o to, że gdyby planetoida "przetopiła" zawsze swoje zewnętrze to lód zamienił by sie wodę lub parę i łatwiej (więcej) emigrował w kosmos (zamiast ostatecznie z... Zobacz więcej
-
•
tak
-
1133°
Dane zebrane przez kończący swoją działalność (z przyczyn finansowych) potężny amerykański akcelerator cząstek "Tevatron" ujawniają nową nieoczekiwaną cząstkę elementarną, a zarazem piątą siłę natury. Badacze nazywają ją "technikolorem". Cząstka ma spełniać niebagatelną rolę - nadawać materii masę. Ciekawe czy 99.9% zamieni się w pewność - trwają badania innej porcji danych. Jest to poniekąd "rzut na taśmę" likwidowanego zespołu.
Linkuję do Polskiej relacji bo nie zafałszowuje ona szerszego doniesiena po angielsku na:
"http://www.newscientist.com/article/... "
Moim zdaniem przypomina się tu wypowiedź Weinberga, w której zgodził się on z ostatnią teorię Havkinga (że wszechświat w wielkiej skali może być inny niż przewidujemy) a jednocześnie ocenił że "model standardowy" to teoria nie tak bezsprzeczna jak teoria względności i może kiedyś zostać zastąpiona inną lub znacznie zmodyfikowana.
Linkuję do Polskiej relacji bo nie zafałszowuje ona szerszego doniesiena po angielsku na:
"http://www.newscientist.com/article/... "
Moim zdaniem przypomina się tu wypowiedź Weinberga, w której zgodził się on z ostatnią teorię Havkinga (że wszechświat w wielkiej skali może być inny niż przewidujemy) a jednocześnie ocenił że "model standardowy" to teoria nie tak bezsprzeczna jak teoria względności i może kiedyś zostać zastąpiona inną lub znacznie zmodyfikowana.
•
czy ten technikolor ma być alternatywą dla cz Higgsa?
-
813°
Naukowcy z Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics odkryli najciaśniejszy znany układ podwójny. W odległości 7800 lat świetlnych, w gwiazdozbiorze Wieloryba, pod nazwą SDSS J010657.39 - 100.003,3 skrywa się niezwykły obiekt. Binarny system na orbicie ciaśniejszej niż Ziemia z Księżycem. Dwie martwe gwiazdy (białe karły) wirują wokół siebie z zawrotną prędkością bliską miliona mil na godzinę. Pełny cykl zajmuje im 39 minut. Tak ciasny układ zakłóca samą przestrzeń generując fale grawitacyjne.
Obie gwiazdy skazane są na zderzenie. Nastąpi to już niedługo (w skali astronomicznej), za 37 milionów lat. Jednak szacunki naukowców sugerują, że nie dojdzie do eksplozji supernowej. Oba karły są zbyt małe. Połączenie spowoduje odrodzenie się ich jako jednej gwiazdy, wystarczająco masywnej, by zacząć spalać hel w jądrze. Obu rozbitków czeka nowa młodość, ale tym razem już jako jedna gwiazda.
Image credit - NASA
1159°
Czym był Wielki Wybuch i co działo się przed nim? Próbę odpowiedzi na to pytanie podjęli naukowcy z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach pętlowej grawitacji kwantowej zaproponowali nowy model teoretyczny, który może służyć do zweryfikowania hipotez o wydarzeniach sprzed Wielkiego Wybuchu. Przełomowe znaczenie modelu polega na tym, że jako jeden z nielicznych opisuje pełną teorię Einsteina, a nie tylko jej znacznie uproszczone przybliżenie.
Astromiłośnik, »
Lubią to:
m_jq2ak, olorin6969, RMONS, wimmer, Gucio13, LechMankiewicz
i 4 innych
Lubię to!
•
Istnieje jeszcze (widywana! w "Świecie Nauki") toria premanentnego wielkiego wybuchu od czasowej nieskończoności i w cały czas nieskonczonej przestrzeni. W tym sensie, że było po prostu wszędzie niesamowicie gęściej. Czyli analogia do rosnącego ciasta - niemniej od zawsze objętościowo nieskończonego.
Istnieje jeszcze (widywana! w "Świecie Nauki") toria premanentnego wielkiego wybuchu od czasowej nieskończoności i w cały czas nieskonczonej przestrzeni. W tym sensie, że było po prostu wszę... Zobacz więcej
-
•
Wrazenie robi fakt, iż przedstawiona teoria odnosi się jednoczśnie do OTW i do mechaniki kwantowej i jako taka została akceptowana do publikacji w prestiżowym czasopiśmie Ph.R.D.
-
828°
Przenieśmy się 4 miliardy lat w przeszłość do młodego Układu Słonecznego. Mamy rozpaloną jak piec Ziemię i całkiem fajne warunki na Marsie. Toksyczna atmosfera Ziemi pogarsza tylko sytuację. Mars prosperuje, jest nawet na nim woda. Cóż takiego zaszło, że obie planety drastycznie ochłodziły się? Dla życia na Ziemi to była dobra wiadomość, ale dla Marsa, okazała się wyrokiem. Szukając sprawcy, naukowcy jeszcze raz przyjrzeli się okresowi zwanemu LHB (Late Heavy Bombardment).
Wiemy, że deszcz meteorytów trwał około 100 milionów lat. To ważna informacja, zaraz do niej wrócę. Mikrometeoryty pochodzą z pasa planetoid. Są wielkości ziaren cukru, więc nie trzeba wiele by zaburzyć ich orbity. W młodzieńczym wieku naszego układu planetarnego, cała masa większych obiektów regularnie przestawiała zwrotnice na trasach ich wędrówki. Po opuszczeniu "bezpiecznego" pasa między Marsem a Jowiszem bardzo często rozpoczynały podróż w jedną stronę, przyciągane przez przez grawitację w kierunku Ziemi i Marsa. Wchodząc w górne warstwy atmosfer planet, nagrzewają się do temperatury około 1000 stopni Celsjusza. Oznacza to, że prawie każdy z nich wstrzykiwał w atmosferę swoją malutką porcję gazów, w tym dwutlenku siarki. Dwutlenek siarki w atmosferze tworzy aerozol składający się z cząstek stałych i ciekłych. Tego typu zawiesina bardzo skutecznie odbija promienie słoneczne, tworząc bardzo silną barierę dla docierającej do planet energii.
Wrócę teraz do informacji, że bombardowanie... zobacz więcej
Wiemy, że deszcz meteorytów trwał około 100 milionów lat. To ważna informacja, zaraz do niej wrócę. Mikrometeoryty pochodzą z pasa planetoid. Są wielkości ziaren cukru, więc nie trzeba wiele by zaburzyć ich orbity. W młodzieńczym wieku naszego układu planetarnego, cała masa większych obiektów regularnie przestawiała zwrotnice na trasach ich wędrówki. Po opuszczeniu "bezpiecznego" pasa między Marsem a Jowiszem bardzo często rozpoczynały podróż w jedną stronę, przyciągane przez przez grawitację w kierunku Ziemi i Marsa. Wchodząc w górne warstwy atmosfer planet, nagrzewają się do temperatury około 1000 stopni Celsjusza. Oznacza to, że prawie każdy z nich wstrzykiwał w atmosferę swoją malutką porcję gazów, w tym dwutlenku siarki. Dwutlenek siarki w atmosferze tworzy aerozol składający się z cząstek stałych i ciekłych. Tego typu zawiesina bardzo skutecznie odbija promienie słoneczne, tworząc bardzo silną barierę dla docierającej do planet energii.
Wrócę teraz do informacji, że bombardowanie... zobacz więcej
585°
Masz dosyć odchudzania? Waga ani drgnęła mimo drakońskiej diety? To nie twoja wina, po prostu ważysz się w złym miejscu ;)
Najnowsze wyniki badań z satelity ESA GOCE pozwoliły na opracowanie mapy ziemskiego przyciągania naszej planety. Ziemia nie jest idealną kulą. To już wiemy od jakiegoś czasu. Jednak patrząc na trójwymiarową mapę opracowaną na podstawie danych zebranych przez satelitę ESA GOCE, to nasza mamuśka nawet nie przypomina kuli. Siedzimy na kartoflu. To ważne badania pozwalające naukowcom lepiej zrozumieć mechanizmy tektoniczne na naszej planecie, a przez to na przykład wesprzeć tak ważne aspekty naszego życia, jak będące po katastrofie w Japonii na topie zainteresowania, przewidywanie trzęsień ziemi.
ESA GOCE nie będzie orbitowała w nieskończoność. Ma określony zasób paliwa, niezbędny do kontynuowania pomiarów. Pod koniec 2012r jonowy silnik satelity zamilknie. Walczący z własną wagą, nie ma na co czekać. Dieta to za mało, najwyższy czas wyemigrować w rejon gdzie bez wysiłku, głodu, nerwic i stresu po prostu będziemy lżejsi. Najlepsze prognozy na dziś mają... południowe Indie!
Niesamowita animacja 3D ukaże się tylko jeżeli masz uruchomiony Adobe Flash Player.
Najnowsze wyniki badań z satelity ESA GOCE pozwoliły na opracowanie mapy ziemskiego przyciągania naszej planety. Ziemia nie jest idealną kulą. To już wiemy od jakiegoś czasu. Jednak patrząc na trójwymiarową mapę opracowaną na podstawie danych zebranych przez satelitę ESA GOCE, to nasza mamuśka nawet nie przypomina kuli. Siedzimy na kartoflu. To ważne badania pozwalające naukowcom lepiej zrozumieć mechanizmy tektoniczne na naszej planecie, a przez to na przykład wesprzeć tak ważne aspekty naszego życia, jak będące po katastrofie w Japonii na topie zainteresowania, przewidywanie trzęsień ziemi.
ESA GOCE nie będzie orbitowała w nieskończoność. Ma określony zasób paliwa, niezbędny do kontynuowania pomiarów. Pod koniec 2012r jonowy silnik satelity zamilknie. Walczący z własną wagą, nie ma na co czekać. Dieta to za mało, najwyższy czas wyemigrować w rejon gdzie bez wysiłku, głodu, nerwic i stresu po prostu będziemy lżejsi. Najlepsze prognozy na dziś mają... południowe Indie!
Niesamowita animacja 3D ukaże się tylko jeżeli masz uruchomiony Adobe Flash Player.
771°
Wystrzelona nieco ponad dwa lata temu sonda Kepler otworzyła przed astrofizykami nieoczekiwane możliwości badań umierających czerwonych olbrzymów. Dzięki niezwykłej precyzji pomiarów wykonywanych przez Keplera, a o ile się nie mylę, w tej sondzie siedzi największy jak do tej pory wystrzelony sensor CCD (backluminated 95 Mpix), naukowcom udało się niemalże zajrzeć do wnętrza gwiazd u schyłku swej ewolucji. To pospolite gwiazdy, ale niezwykle intrygujące. Są na etapie wodorowego głodu, który wywołuje naprawdę niezwykłe i skomplikowane zjawiska*. Doskonała czułość instrumentów Keplera pozwoliła na dokładne badania "astro-sejsmologiczne" nawet najdrobniejszych drgawek, burczeń i głodowych dreszczy umierających gwiazd.
Astrosejsmologia to tak naprawdę zaawansowana nauka o gwiazdach zmiennych. Analizując nakładające się cykle pulsacji i oscylacji gwiazdy która trafiła pod fotometryczną lupę, naukowcy są w stanie zgłębiać wewnętrzną strukturę gwiazd, a nawet, posiłkując się dodatkowymi danymi z zarejestrowanych zmian widma, przewidywać struktury i badać ich wnętrza (podobnie jak sejsmolodzy badają wnętrze Ziemi analizując echa trzęsień ziemi odbite od kolejnych warstw płaszcza i jądra naszej planety).
Największym problemem dla naukowców badających te słabo poznane procesy było rozpoznanie, czy olbrzym nad którym się pochylają spala już hel w swoim rdzeniu, czy wciąż jeszcze została mu resztka wodoru w powłoce, która ciągle podlega syntezie. Badania drobnych ... zobacz więcej
Astrosejsmologia to tak naprawdę zaawansowana nauka o gwiazdach zmiennych. Analizując nakładające się cykle pulsacji i oscylacji gwiazdy która trafiła pod fotometryczną lupę, naukowcy są w stanie zgłębiać wewnętrzną strukturę gwiazd, a nawet, posiłkując się dodatkowymi danymi z zarejestrowanych zmian widma, przewidywać struktury i badać ich wnętrza (podobnie jak sejsmolodzy badają wnętrze Ziemi analizując echa trzęsień ziemi odbite od kolejnych warstw płaszcza i jądra naszej planety).
Największym problemem dla naukowców badających te słabo poznane procesy było rozpoznanie, czy olbrzym nad którym się pochylają spala już hel w swoim rdzeniu, czy wciąż jeszcze została mu resztka wodoru w powłoce, która ciągle podlega syntezie. Badania drobnych ... zobacz więcej
Hans, »
Lubią to:
E.Eri, Michał Sz., Tomek_P, Mateusz_S, Morth, kanarkusmaximus
i 3 innych
Lubię to!
414°
Jak formuje się układ planetarny? Dobre pytanie. Standardowa odpowiedź będzie mniej więcej taka: Chmura gazu zapada się pod własnym ciśnieniem. Grawitacja frakcjonuje gaz i pył wirując. Ostatecznie w centralnym punkcie powstaje zalążek gwiazdy z wodoru i helu, a wkrótce z pyłów, gruzu i śmiecia formują się planety skaliste (przeważnie bliżej gwiazdy) i gazowe olbrzymy na dalszych orbitach. Potem jeszcze cyrk ze stabilizującymi się orbitami, paru pechowców wystrzelonych w przestrzeń, paru poturbowanych w trakcie tego planetarnego bilarda i już. Brzmi dobrze, tylko jest mały haczyk. A skąd ten pierwotny gruz?
Formujący się układ planetarny to specyficzne środowisko. Grawitacja, temperatura, ruch wirowy, sporo czynników. Co się skrystalizuje pierwsze? Czy coś osiągnie po drodze stan ciekły? Jak na minerały wpływa promieniowanie? Jaką mają lepkość, jaką strukturę? No i jak na to wszystko wpływa ruch własny wszystkich tych drobinek? Akrecja to dosyć skomplikowany proces. Dr Phil Bland,Imperial College w Londynie, postanowiła przyjrzeć się sprawie nieco głębiej. Aby zrozumieć zjawiska które z obłoku zwanego Solar Nebula doprowadziły do takich obiektów jak nasza Ziemia, Merkury czy Mars trzeba sięgnąć do najstarszych obiektów w naszym układzie, węglowych chondrytów, odłamków asteroid z pasa miedzy Marsem a Jowiszem, spadających od czasu do czasu na Ziemie jako meteoryty.
Po dokładnej analizie, możliwej dzięki electron back-scatter defraction tec... zobacz więcej
732°
"Chciałbym z coraz większą dokładnością poznawać odległości we wszechświecie, żebyśmy mogli precyzyjniej określić, jaki był jego początek, jak ewoluował, jaki będzie jego koniec." Mówi Prof. Grzegorz Pietrzyński Rozmawiał w bardzo ciekawej rozmowie z redaktorem Tygodnika Powszechnego Rafałem Motriukiem.
Gwiazdy można ważyć. Mało kto to potrafi. Specjalistą w tej dziedzinie jest właśnie prof. Grzegorz Pietrzyński, astronom z Uniwersytetu Warszawskiego - zachęcam do przeczytania wywiadu.
•
vide poprzedni wpis... natomiast tytuł składający się z tylu znaków powoduje, że nie mieści się on w RSS... ;-)
-
•
OK! To ja pierwszy zawspółpracuję i zmienię mój tytuł za myślnikiem. Pozdrawiam.
-
778°
Kiedyś tylko w skali atomowej lub mniejszej. Teraz okazuje się, że mechanika kwantowa działa również w świecie makro. Dowiedli tego amerykańscy naukowcy. Ich odkrycie tygodnik „Science” uznał za naukowy sukces minionego roku.
Polecam każdemu komu marzy się wielka unifikacja fizyki ale i tym, którzy poza mechaniką Newtona nic innego nie jest znane...
Artykuł będzie dostępny w całości zapewne za kilka dni ale już dzisiaj warto wciągnąć go na listę tekstów wartych przeczytania.
Zapraszam więc na strony Tygodnika Powszechnego!
Polecam każdemu komu marzy się wielka unifikacja fizyki ale i tym, którzy poza mechaniką Newtona nic innego nie jest znane...
Artykuł będzie dostępny w całości zapewne za kilka dni ale już dzisiaj warto wciągnąć go na listę tekstów wartych przeczytania.
Zapraszam więc na strony Tygodnika Powszechnego!
•
Zastanawiam się czy przypadkiem wszystko nie sprowadza się do szumu gausa, który zawsze występuje w przyrodzie choćby nieskończenie mały, działając przez nieskończenie długi czas zawsze w pojedynczym piku osiągnie dowolnie duży poziom wystarczający by wybić elektron. Czy kot Schrödingera jest martwy? o tym decyduje szum Gausa, nigdy żaden pierwiastek nie emituje dokładnie 1 cząstki na godzinę. Raz będą to 2 cząstki na godzinę innym razem jedna co 2 godziny. Czyżby fizycy nie rozumieli praw matematyki, jeśli statystycznie coś występuje z prawdopodobieństwem 50% to nie znaczy że występuje w dwóch pozycjach na raz. No może tak by było gdyby nie było szumu, ale szum zawsze jest w przyrodzie choćby nieskończenie mały. Chyba że ktoś udowodni że po schłodzeniu do -273 stopni szum znika całkowicie.
A może fizycy udowodnią że prawa matematyki są też skwantowane i nie da się policzyć liczby pi z dokładnością do nieskończonej liczy miejsc po przecinku bo gdzieś jest matematyczny elektron poniżej którego nie można liczyć. Zastanawiam się czy przypadkiem wszystko nie sprowadza się do szumu gausa, który zawsze występuje w przyrodzie choćby nieskończenie mały, działając przez nieskończenie długi czas zawsze w pojedynczym ... Zobacz więcej -
A może fizycy udowodnią że prawa matematyki są też skwantowane i nie da się policzyć liczby pi z dokładnością do nieskończonej liczy miejsc po przecinku bo gdzieś jest matematyczny elektron poniżej którego nie można liczyć. Zastanawiam się czy przypadkiem wszystko nie sprowadza się do szumu gausa, który zawsze występuje w przyrodzie choćby nieskończenie mały, działając przez nieskończenie długi czas zawsze w pojedynczym ... Zobacz więcej -
908°
W 2005 roku kometa Tempel 1 została ostrzelana przez ludzi z NASA (misja Stardust). 2 dni temu poznalismy najnowsze zdjęcia trafionego rejonu
http://stardustnext.jpl.nasa.gov/mission/...
NASA/JPL (źródło nasa.gov)
Co ciekawe, poza 150cio metrowym kraterem, efekty "naukowego wandalizmu" widac również w odległych rejonach komety. Na zdjęciu poniżej można dostrzec zmiany erozyjne wywołane pyłem wybitym przez misje Deep Impact.
http://www.astrobio.net/images/...
NASA/JPL (żródło astrobio.net)
http://stardustnext.jpl.nasa.gov/mission/...
NASA/JPL (źródło nasa.gov)
Co ciekawe, poza 150cio metrowym kraterem, efekty "naukowego wandalizmu" widac również w odległych rejonach komety. Na zdjęciu poniżej można dostrzec zmiany erozyjne wywołane pyłem wybitym przez misje Deep Impact.
http://www.astrobio.net/images/...
NASA/JPL (żródło astrobio.net)
Hans, »
Lubią to:
Pawel_Maksym, Michał Sz., Morth, ekolog, sumas, kanarkusmaximus
i 2 innych
Lubię to!
•
Hans, kiedy zaprojektujemy a potem zbudujemy własną taką misję? :)
-
Zobacz więcej ...
